در جنگ جهانی دوم، نیروهای آمریکا، بریتانیا و شوروی ایران را اشغال کردند. آمریکا از خروج رضاشاه و به قدرت رسیدن پسرش پشتیبانی کرد و نیروهای نظامی خود را تا ۱۹۴۶ در کشور نگه داشت.

اشغال ۱۹۴۱

در اوت ۱۹۴۱، بریتانیا و شوروی ایران را از جنوب و شمال اشغال کردند. ایران اعلام بی‌طرفی کرده بود اما متفقین نگران دسترسی آلمان‌ها به منابع نفتی ایران و مسیر «کریدور ایران» برای تأمین تسلیحات شوروی بودند. رضاشاه اجبار به کناره‌گیری شد و پسرش محمدرضا به قدرت رسید.

حضور آمریکا

آمریکا در ۱۹۴۲ به اشغال پیوست و «کریدور ایران» را مدیریت کرد. در این مسیر بیش از ۵ میلیون تن تجهیزات نظامی به شوروی ارسال شد. آمریکا تا ژانویه ۱۹۴۶ نیروهایش را در ایران نگه داشت.

تأثیر بلندمدت

این اشغال پایه‌های سلطنت محمدرضا شاه — که بعدها با کودتای ۱۹۵۳ تثبیت شد — را گذاشت. حضور نیروهای خارجی در ایران احساس تحقیر ملی عمیقی برجای گذاشت.