آمریکا به‌رغم مخالفت ایرانیان، از نفوذ بریتانیا بر اقتصاد و نظامیان ایران چشم‌پوشی کرد و هیچ اقدام جدی‌ای در قبال این قرارداد استعماری انجام نداد.

محتوای قرارداد

قرارداد ۱۹۱۹ که وزیر خارجه بریتانیا لرد کرزن طراحی کرد، عملاً ایران را تحت‌الحمایه بریتانیا قرار می‌داد:

• مستشاران بریتانیایی ارتش ایران را آموزش و فرماندهی می‌کردند
• مستشاران مالی بریتانیایی بودجه ایران را کنترل می‌کردند
• وام‌های بریتانیایی ایران را بیشتر وابسته می‌کرد

موضع آمریکا

واشنگتن به‌رغم اعلام رسمی حمایت از استقلال ملت‌ها (اصول ویلسون)، هیچ اقدامی علیه این قرارداد نکرد. مجلس ایران این قرارداد را هرگز تصویب نکرد و در ۱۹۲۱ به‌دنبال کودتای رضاخان بی‌اثر شد.